Bazen

İçini dökebileceği pek bir şey olmaz bazen insanın elinde. Hayat teker teker alır senden, uzaklaştırır yanındakini. Zamanında kıymetini bildiklerini, kıymetini bilemeyenleri, tanımak görmek istemeyenleri ve maalesef tanıdım dediklerini.

Ama kalemin kalır elinde , yüreğinden gözlerine süzülecek damlayı siler ve içine atmak yerine karalar oraya buraya. Seni anlamayı reddedemeyen ve hükmünü geçerli kılabildiğin, sana kalan yegane varlık.Sen iyi ki varsın.

Sen iyi ki varsın, onca kaybedilene rağmen.

Bazıları diyor ya hani uzaklaştı gidince diye. Hiç düşündüler mi acaba çok merak ediyorum o uzaklaşmanın yollarla alakası olmadığını, asıl can yakanın boşa geçen yıllar olduğunu. Dost dediğinin aslında arkadaşlığına bile layık olmadığını anladığında ki o içini yakıp duran, adını bile koyamadığın sızıyı hiç hissettiler mi acaba ? Acaba... 

 Ve insanın babasının güvenli kollarından uzakken, annesinin sıcacık gülüşünden uzakken , kardeşlerinin neşeli seslerinden uzakken etrafında onca kalabalık , onca insan olmasına rağmen yalnız kaldığını..Burada o hayal ettiğinizden bambaşka bir mücadele verdiğini her şeyin düşündüğünüz gibi güllük gülistanlık olmadığını düşündünüz mü ? Düşünmediniz mi , öyleyse bir düşünün.

Belki o zaman yaptığınız yanlışı anlarsınız. Belki...Çünkü uzakta ki insan bekler... Bıkmadan, usanmadan bazen boşa olduğunu bile bile bekler. Tek bir adım , tek bir gülüş, bazen karşısındakinin duasını bekler!Hani uzak ya, hani soğuk ya, hani hiç bir şeyi anlamamış hiç bir şeyin farkına varamamış ya asıl farkında olmayanı bile bile...

Neden? İnsan işte.Ve insan anlamamış görünse de farkındadır her şeyin. Onun açığını yakalamak isteyenlerin, ufacık bir fırsatı değerlendirip arkasından kuyu kazmaya çalışanların farkındadır... Sadece doğru zaman beklenir bazı şeyler için. Çünkü yanlış zamanlama kalp kırar , anlatabiliyor muyum? Sırf kalbini kırmamak için uzaklaştığın, konuşmak istediğin halde sustuğun insanlar varken hayatında bazılarının hadsizliklerine katlanabiliyorsak vicdanımızdan.

Gözümde ki yaşı silen kalemim , sen iyi ki varsın...


                                                                                  Kasım 2012